Wie zijn wij en waarom zijn we hier beland?

Soms kijken we om ons heen en denken we: hoe zijn we hier eigenlijk beland?

In Frankrijk. In een oud huis dat nog lang niet af is. Met een grote tuin, fruitbomen, plannen die steeds groter worden dan handig is, en een hond die inmiddels een vast onderdeel is van alles wat we doen.

Als je ons een paar jaar geleden had gevraagd waar we nu zouden wonen, hadden we waarschijnlijk iets heel anders gezegd. Misschien ergens in Nederland. Misschien in een huurhuis. Misschien met allebei een gewone baan, een redelijk voorspelbaar leven en af en toe een mooie reis.

In ieder geval niet dit.

En toch voelt het niet alsof we per ongeluk hier terecht zijn gekomen. Het voelt eerder alsof we onderweg steeds kleine keuzes hebben gemaakt die ons langzaam deze kant op duwden. Niet altijd bewust. Niet altijd met een duidelijk plan. Maar wel steeds met hetzelfde gevoel op de achtergrond: dit leven moet bij ons passen.

Dat klinkt misschien vanzelfsprekend. Natuurlijk wil iedereen een leven dat bij hem past. Maar in de praktijk is dat helemaal niet zo simpel. Je groeit op met ideeën over wat logisch is, wat verstandig is, wat anderen doen en wat je ongeveer zou moeten willen. Studeren, werken, een huis, zekerheid, sparen, doorgroeien, later misschien meer vrijheid.

Alleen merkten wij steeds vaker dat “logisch” niet automatisch hetzelfde is als gelukkig.

En misschien is dat precies waar Levensidee voor ons over gaat.

Niet over één perfecte manier van leven. Niet over alles omgooien omdat dat spannend klinkt. Maar over eerlijk durven kijken naar je leven en jezelf afvragen: past dit eigenlijk nog bij mij?

Niet ineens, maar langzaam

Wij zijn Mendy en Timo. We zijn allebei 29 jaar en inmiddels 13 jaar samen.

Dat is best lang. Soms voelt het alsof we samen volwassen zijn geworden, al weten we nog steeds niet altijd precies hoe volwassen worden eigenlijk hoort te werken. We hebben elkaar zien veranderen, dromen zien verschuiven en ideeën zien verdwijnen waarvan we ooit dachten dat ze heel logisch waren.

We zijn niet begonnen met het plan om ooit in Frankrijk te wonen. Er was geen groot moment waarop we aan tafel zaten en besloten: wij gaan later een oud huis kopen, een moestuin aanleggen, fruitbomen planten en een ander leven opbouwen.

Zo ging het niet.

Het ging veel rommeliger. Veel menselijker ook.

Er waren vooral momenten waarop iets begon te knagen. Momenten waarop we voelden dat een bepaalde richting niet meer klopte. Momenten waarop we ergens kwamen en dachten: hier worden we rustiger van. Of juist momenten waarop we merkten dat het leven dat op papier verstandig leek, ons helemaal niet blij maakte.

Soms verandert je leven niet door één grote beslissing, maar doordat je steeds opnieuw een klein beetje eerlijker wordt.

Voor ons begon dat gevoel heel sterk in Nieuw-Zeeland.

Nieuw-Zeeland

In 2019 vertrokken we naar Nieuw-Zeeland omdat ik daar stage kon lopen voor mijn studie. De stage was in Dunedin, in het zuiden van het land, en zou zes maanden duren.

Het was dus niet begonnen als een grote levensverandering. Het was vooral praktisch. Ik moest stage lopen, we wilden graag naar het buitenland, in Nieuw-Zeeland spreken ze Engels en het leek ons een prachtig land. Dat was eigenlijk de simpele versie van het verhaal.

Maar omdat Nieuw-Zeeland zo ver weg is, vonden we het zonde om alleen voor de stage te gaan. Dus vertrokken we drie maanden eerder. We kochten daar een kleine van en reisden door het land voordat mijn stage begon.

Voor het eerst waren we niet gewoon op vakantie. We waren echt onderweg.

Geen hotel voor twee weken. Geen strak reisplan dat daarna weer eindigde met terug naar huis en het normale leven. We leefden in die kleine van. We werden wakker op plekken waar je anders misschien alleen even zou stoppen voor een foto. We bleven langer als iets goed voelde. We reden verder als het tijd was om te gaan.

Er zat iets verslavends in die vrijheid, maar niet op de manier waarop mensen vrijheid soms romantiseren. Het was niet alleen maar mooie uitzichten en perfecte ochtenden. Het was ook zoeken naar openbare wc’s, koken op kleine pitjes, slecht slapen, regen, gedoe met spullen en steeds opnieuw praktische keuzes maken.

Maar juist daardoor voelde het echt.

Een dag hoefde niet vol te zitten om waardevol te zijn. Een plek hoefde niet indrukwekkend te zijn om rust te geven. En een leven hoefde blijkbaar niet precies de volgorde te volgen die we altijd voor ons hadden gezien.

Dat besef kwam niet als een blikseminslag. Het was meer iets wat langzaam in ons ging zitten.

Tijdens die reis voelden we allebei dat er meer mogelijk was dan het standaardplaatje dat we ergens in ons hoofd hadden. Studie, werk, huis, vaste plek. Daar is niets mis mee. Voor veel mensen klopt dat juist heel erg. Maar wij begonnen voor het eerst echt te voelen dat het niet de enige route hoefde te zijn.

Na die eerste maanden begon mijn stage en woonden we in Dunedin. Dat was weer een andere ervaring. Minder reizen, meer een dagelijks leven opbouwen op een plek die eerst helemaal vreemd was. Boodschappen doen, werken, routines krijgen, plekken leren kennen.

En toen kwam covid.

Ineens zaten we aan de andere kant van de wereld terwijl overal grenzen dichtgingen. Niemand wist goed wat er ging gebeuren. Nieuw-Zeeland sloot zichzelf bijna helemaal af. Nieuwe mensen kwamen het land nauwelijks nog in, maar binnen het land werd het dagelijks leven na een tijdje juist verrassend normaal.

Dat was een vreemde situatie. We wisten dat de wereld op zijn kop stond, en tegelijk konden wij op sommige momenten bijna gewoon leven. We moesten natuurlijk nadenken over wat verstandig was. Teruggaan? Blijven? Wachten? Maar uiteindelijk besloten we te blijven zolang ons visum geldig was.

Na mijn stage reisden we nog drie maanden door Nieuw-Zeeland. Door een land dat normaal op sommige plekken vol toeristen stond, maar nu op veel plekken bijna leeg voelde.

Achteraf was dat een van de periodes waarin er iets in ons verschoof.

Niet omdat Nieuw-Zeeland perfect was. Niet omdat we dachten dat we daar voor altijd moesten blijven. Maar omdat we hadden ervaren dat een leven anders kan voelen als je het anders inricht.

En als je dat eenmaal gevoeld hebt, is het moeilijk om daarna te doen alsof je het niet weet.

Terug naar Europa

Toen we terugkwamen in Europa, kwamen we niet helemaal terug als dezelfde mensen.

Aan de buitenkant misschien wel. We waren gewoon weer terug. Maar vanbinnen was er iets veranderd. Nieuw-Zeeland had een soort deur opengezet. We hadden gezien hoe fijn het kon zijn om langzamer te reizen, veel buiten te zijn en meer te leven vanuit wat goed voelde in plaats van wat automatisch de volgende stap leek.

Tegelijk was Nieuw-Zeeland ver weg. Heel ver weg.

Timo zei op een gegeven moment dat hij er misschien best zou kunnen wonen, maar dat het ook voelde alsof je dan aan de andere kant van de wereld zat. Familie, vrienden, Europa, alles was dan ineens zo ver.

En daardoor ontstond er een andere gedachte.

Waarom waren we eigenlijk helemaal naar Nieuw-Zeeland gevlogen om dat gevoel van ruimte en vrijheid te ervaren, terwijl Europa zelf zo groot en verschillend is? We hadden wel vakanties gehad in Europa, maar dat is anders. Op vakantie proef je even aan een plek. Je leeft er niet echt.

Zo kwam het idee om met een camper door Europa te reizen.

Niet als één lange vakantie waarin elke dag bijzonder moest zijn. Meer als een manier om te leven, werken en ontdekken tegelijk. We wilden zien hoe het voelde om langer onderweg te zijn, niet vast te zitten aan één plek en ondertussen beter te begrijpen waar we uiteindelijk wilden landen.

Van 2021 tot 2025 hebben we dat gedaan.

Vier jaar lang was de camper ons huis.

Dat klinkt voor veel mensen vooral vrij, en dat was het ook. Maar het was ook gewoon leven op een paar vierkante meter. Met boodschappen, werk, was, afwas, regen, kou, hitte, lege watertanks, volle toiletcassettes, lege accu’s en plekken waar je toch minder rustig stond dan je had gehoopt.

Soms stonden we op prachtige plekken. Aan een meer, tussen de bergen, bij bossen, met uitzicht waar je stil van wordt. Soms stonden we op een parkeerplaats naast een supermarkt omdat dat op dat moment gewoon praktisch was.

Dat is misschien niet de droomversie van camperleven, maar wel de echte versie.

En die echte versie heeft ons veel geleerd.

Want als je klein woont, merk je snel wat je nodig hebt en wat niet. Als je steeds onderweg bent, merk je welke plekken iets met je doen. Als je elke dag opnieuw keuzes moet maken, merk je ook waar je moe van wordt.

Vrijheid bleek niet te betekenen dat alles altijd makkelijk is. Vrijheid betekent ook dat je zelf verantwoordelijk bent voor bijna alles. Waar je slaapt. Hoe je werkt. Waar je rust vindt. Wanneer je doorgaat en wanneer je stopt.

Dat was soms vermoeiend. Maar het maakte ook veel duidelijk.

We leerden steeds beter voelen wanneer iets bij ons paste.

Niet door er eindeloos over na te denken, maar door het te ervaren.

Wat we onderweg ontdekten

Onderweg kwamen steeds dezelfde dingen terug.

We werden rustig van natuur. Van buiten zijn. Van ruimte om ons heen. Van plekken waar je niet meteen wordt opgeslokt door drukte. Van dagen die niet helemaal vol stonden. Van eenvoud.

We merkten ook dat we niet droomden van een steeds drukker leven. Niet van een groter huis in een wijk waar we eigenlijk niet wilden wonen. Niet van werken om vooral de vaste lasten te kunnen betalen. Niet van wachten tot later om dan misschien ooit meer te gaan leven zoals we wilden.

Wat we wél wilden, werd langzaam duidelijker.

Een plek waar we naar buiten konden lopen. Waar we iets konden laten groeien. Waar we de seizoenen meer zouden voelen. Waar rust niet iets was wat we moesten zoeken tijdens een vakantie, maar iets wat onderdeel werd van het dagelijks leven.

Blijkbaar hoorden daar voor ons ook een tuin, fruitbomen en zelf dingen verbouwen bij.

Dat was niet altijd een uitgesproken droom geweest. We hebben niet als kind al gezegd dat we later een grote moestuin wilden. Maar na jaren reizen werd het steeds logischer.

We wilden niet alleen vrijheid in de vorm van weg kunnen gaan. We wilden ook vrijheid in de vorm van ergens kunnen blijven.

Dat klinkt misschien tegenstrijdig, maar voor ons voelde het precies zo.

De camper had ons vrijheid gegeven doordat we konden bewegen. Maar na een paar jaar begonnen we te verlangen naar vrijheid die meer met rust te maken had. Een thuisbasis. Een plek die van ons was. Een plek waar niet alles tijdelijk voelde.

De behoefte aan een thuisbasis

Na vier jaar onderweg kwam langzaam de vraag op of we dit nog jaren zo wilden blijven doen.

Het eerlijke antwoord was nee.

Niet omdat het camperleven niet goed was geweest. Juist omdat het goed was geweest. Het had ons laten zien wat belangrijk voor ons was. Maar daardoor zagen we ook dat de volgende stap niet nóg langer reizen hoefde te zijn.

Soms is iets precies goed voor een bepaalde fase van je leven, en daarna niet meer.

We wilden een plek waar we dingen konden opbouwen. Niet alleen praktisch, maar ook mentaal. Een plek waar je niet elke paar dagen hoeft na te denken waar je slaapt. Waar je water, stroom en rust niet steeds opnieuw hoeft te regelen. Waar je een tuin kunt maken en een jaar later kunt zien wat er gegroeid is.

In eerste instantie keken we naar Nederland. Dat was logisch. Onze familie en vrienden woonden daar. We kenden het land. Het voelde als de normale stap.

Maar hoe meer we zochten, hoe meer we voelden dat we terug zouden moeten naar een leven dat eigenlijk niet meer paste.

We wilden rust, natuur, ruimte en betaalbaarheid. We wilden buiten kunnen leven. We wilden niet al onze energie stoppen in het betalen van een plek waar we diep vanbinnen niet gelukkig van werden. We wilden niet onze droom tien jaar vooruit schuiven omdat het verstandiger leek om eerst maar gewoon iets te huren en later verder te kijken.

Dat was misschien wel een van de belangrijkste realisaties.

Niets doen is ook een keuze.

Blijven waar je niet gelukkig van wordt, is ook een richting.

En wachten tot alles perfect haalbaar is, kan betekenen dat je jarenlang leeft op een manier die helemaal niet goed voor je is.

Daarmee bedoelen we niet dat je zomaar roekeloos alles moet omgooien. Zo hebben wij het ook niet gedaan. We hebben gezocht, gerekend, getwijfeld, opties bekeken, risico’s geprobeerd kleiner te maken en steeds opnieuw gevraagd: kan dit echt?

Maar ergens bleef die vraag terugkomen.

Wat als het kan?

Waarom Frankrijk steeds logischer werd

Frankrijk kwam niet volledig uit het niets.

Timo’s vader is in Frankrijk geboren en hij heeft hier familie. Daardoor was er al een verbinding met het land. Het voelde niet alsof we zomaar een willekeurige plek op de kaart kozen.

Frankrijk had daarnaast veel van wat we zochten. Meer ruimte. Meer natuur. Betaalbaardere huizen buiten de grote steden. Een rustiger tempo. En tegelijk lag het nog steeds in Europa, waardoor reizen niet helemaal uit ons leven hoefde te verdwijnen.

Want reizen vinden we nog steeds fijn. We wilden alleen niet meer dat ons hele leven onderweg moest plaatsvinden.

We wilden kunnen landen.

Vanuit die gedachte werd Frankrijk steeds minder een gek idee en steeds meer een serieuze optie. Eerst voorzichtig. Daarna steeds concreter. Tot het op een gegeven moment vreemder voelde om het niet te proberen dan om het wel te doen.

Nu wonen we hier.

In een oud huis met een grote tuin. Er moet veel gebeuren. Soms voelt het alsof elk opgelost probleem twee nieuwe vragen oplevert. Het huis is nog niet af. De tuin is nog niet af. Wij zijn nog niet “geland” op de manier waarop mensen dat misschien van buitenaf denken.

Maar het klopt wel meer.

En dat is misschien belangrijker dan dat alles meteen makkelijk is.

We bouwen hier letterlijk en figuurlijk aan een leven. Aan een huis, aan een tuin, aan een ritme, aan een manier van werken en leven die beter bij ons past.

Niet perfect. Wel echter.

Nooch

In 2024 kwam Nooch erbij. Onze hond.

Hij is inmiddels niet meer weg te denken uit ons leven. Hij zorgt voor ritme, wandelingen, buiten zijn en heel veel kleine momenten waar je van tevoren niet over nadenkt, maar die uiteindelijk wel je dag maken.

Met een hond wordt je leven minder spontaan op sommige vlakken. Je houdt rekening met hem. Met zijn rust, zijn energie, zijn wandelingen en zijn gevoel van veiligheid.

Maar tegelijk maakt hij ons leven warmer.

Nooch past goed bij deze fase. Minder alleen maar onderweg zijn, meer thuis. Meer buiten. Meer aandacht voor kleine dingen. Meer leven in een ritme dat niet alleen door werk of plannen wordt bepaald.

Hij hoort inmiddels gewoon bij ons verhaal.

Waarom we Levensidee zijn begonnen

Levensidee is ontstaan uit alles wat hiervoor kwam.

Uit Nieuw-Zeeland. Uit vier jaar camperleven. Uit twijfelen over Nederland. Uit zoeken naar een plek die wel klopte. Uit gesprekken over geld, vrijheid, gezondheid, werk en geluk. Uit het gevoel dat je leven niet alleen iets is wat je overkomt, maar ook iets waar je steeds opnieuw vorm aan mag geven.

We zijn dit niet begonnen omdat we precies weten hoe het moet.

Juist niet.

We zoeken zelf nog steeds. We twijfelen nog steeds. We maken keuzes die later misschien anders blijken te moeten. We lopen tegen praktische dingen aan, tegen geld, tegen onzekerheid, tegen vermoeidheid, tegen de vraag of iets wel haalbaar is.

Maar we hebben wel geleerd dat het belangrijk is om die vragen niet steeds weg te duwen.

Hoe wil ik eigenlijk leven?

Waar word ik rustig van?

Wat kost mij meer energie dan ik wil toegeven?

Wat stel ik uit omdat het onmogelijk lijkt?

En wat als er toch een manier is om al een stap dichterbij te komen?

Voor ons gaat Levensidee niet over het perfecte droomleven. Niet over “volg je hart en alles komt vanzelf goed”. Daar geloven we niet in.

Het gaat over eerlijk kijken. Onderzoeken. Risico’s kleiner maken. Praktische stappen zetten. En tegelijk je verlangen serieus nemen.

Want soms doen mensen alsof dromen najagen betekent dat je onverstandig bent. Alsof je alleen realistisch bent als je blijft waar je bent. Maar wij denken dat het ook realistisch is om te erkennen wat een leven met te veel stress, te weinig rust of te weinig vrijheid met je doet.

Geluk is niet iets vaags voor later. Het heeft invloed op hoe je leeft, hoe je lichaam voelt, hoe je wakker wordt, hoeveel ruimte je in je hoofd hebt en hoe je naar de toekomst kijkt.

Daar willen we het over hebben.

Niet omdat ons leven het voorbeeld is voor iedereen. Maar omdat ons verhaal misschien wel een voorbeeld kan zijn van wat er gebeurt als je jezelf die vraag blijft stellen.

Wat als het kan?

Niet ons levensidee, maar jouw levensidee

Wij wonen nu in Frankrijk, met een oud huis, een grote tuin en een hond. Dat past bij ons.

Maar dat betekent niet dat dit voor iedereen het doel is.

Misschien past jouw leven juist in de stad. Misschien word jij gelukkig van een carrière waar je helemaal in opgaat. Misschien wil je reizen, een gezin, een eigen bedrijf, een rustiger ritme, meer creativiteit, minder spullen, meer zekerheid of juist meer avontuur.

Het gaat er niet om dat één manier van leven beter is.

Het gaat erom dat je durft te onderzoeken welke manier van leven bij jou past.

Niet bij je ouders. Niet bij je omgeving. Niet bij het plaatje waarvan je ooit dacht dat het moest. Maar bij jou, in deze fase van je leven.

Want je levensidee kan veranderen.

Wat op je twintigste logisch voelde, hoeft op je dertigste niet meer te kloppen. Wat ooit veilig voelde, kan later benauwend worden. En wat eerst onmogelijk leek, kan soms met de juiste stappen toch dichterbij komen dan je dacht.

Daar willen we over schrijven en praten.

Over keuzes maken. Over twijfel. Over geld. Over werk. Over gezondheid. Over vrijheid. Over dromen die te groot lijken. Over niet blijven wachten tot alles perfect is. En over de kleine stappen die soms meer veranderen dan je vooraf denkt.

Dit is waar we nu zijn

Dus dit is ons beginpunt.

We zijn Mendy en Timo. Dertien jaar samen. Na Nieuw-Zeeland, vier jaar reizen door Europa en heel veel zoeken wonen we nu in Frankrijk.

Met Nooch. Met een oud huis. Met een grote tuin. Met plannen die soms veel te groot voelen en toch blijven trekken.

We zijn hier niet beland omdat we alles zeker wisten.

We zijn hier beland omdat we steeds opnieuw zijn blijven voelen wat wel en niet klopte. Omdat we niet wilden wachten tot later om pas dan te kijken of ons leven bij ons paste. Omdat we ontdekten dat niets doen soms zwaarder kan zijn dan iets proberen.

En omdat één vraag steeds terug bleef komen.

Wat als het kan?