De vraag die ons leven veranderde: Wat als het kan?

Toch is het opvallend hoeveel grote veranderingen in ons leven uiteindelijk zijn begonnen met één simpele vraag: wat als het kan?

Wat als het kan?

Die vraag lijkt misschien klein, maar als we terugkijken op de afgelopen jaren, zien we dat juist die vraag de richting van ons leven heeft veranderd.

Veel mensen denken dat ons verhaal begon toen we naar Frankrijk verhuisden. Anderen denken dat het begon toen we jarenlang met een camper door Europa reisden. Maar als we eerlijk zijn, begon het allemaal veel eerder.

Eigenlijk begon het met een stage.

Het begon met een stage

Aan het einde van mijn studie moest ik, Mendy, een afstudeerstage vinden. Op dat moment zag ik dat vooral als de laatste stap richting mijn diploma. Natuurlijk leek een stage in het buitenland interessant, maar eerlijk gezegd zag ik daar ook behoorlijk tegenop.

Een andere taal, een andere cultuur, een onbekende omgeving en veel om te regelen. Het voelde alsof je jezelf een hoop extra werk bezorgde terwijl je ook gewoon iets dichter bij huis kon vinden.

Daardoor kwamen we al snel uit bij Engeland. Ze spreken er Engels, het ligt relatief dichtbij en het voelde als een veilige keuze. Een keuze waar je niet heel lang over hoeft na te denken. Gewoon logisch en praktisch.

Maar terwijl we naar de mogelijkheden keken, realiseerden we ons nog iets anders. Mijn stage zou in september beginnen. Dat betekende dat we de herfst en winter tegemoet zouden gaan. En toen ontstond een simpele gedachte.

Als we toch ergens anders naartoe gaan, waarom kijken we dan niet wat verder? We hadden geen groot wereldreisplan en waren ook niet ineens op zoek naar avontuur. We waren vooral nieuwsgierig naar wat er mogelijk was.

Tijdens die zoektocht kwamen we uit bij Nieuw-Zeeland. Ze spreken er ook Engels. Het was zomer wanneer het in Nederland winter was. En het zag eruit als één van de mooiste landen ter wereld. Eigenlijk was het in eerste instantie niet veel meer dan een leuk idee. Een soort gedachte waarvan je verwacht dat die waarschijnlijk toch niet haalbaar blijkt te zijn.

Van een idee naar een echte mogelijkheid

Maar in plaats van direct redenen te bedenken waarom het niet zou kunnen, besloot ik iets heel eenvoudigs te doen. Ik zocht online naar universiteiten die actief waren binnen mijn vakgebied. Na wat zoeken vond ik een afdeling die interessant leek en stuurde ik een e-mail met een simpele vraag: zoeken jullie stagiairs?

Meer niet. Geen uitgebreid plan. Geen maanden voorbereiding. Geen ingewikkelde procedure. Gewoon een e-mail.

Wat ons verbaasde, was hoe snel er een reactie kwam. Binnen een week hadden we ineens een mogelijkheid die een paar dagen daarvoor nog niet eens bestond. En precies daar begon iets te veranderen.

Tot dat moment hadden we vooral gekeken naar de redenen waarom iets lastig zou zijn. Plotseling werd de vraag niet langer of het mogelijk was, maar of we het wilden doen.

Plotseling werd de vraag niet langer of het mogelijk was, maar of we het wilden doen.

Dat lijkt misschien een klein verschil, maar achteraf gezien was het een belangrijk moment.

Want hoeveel ideeën schuiven we eigenlijk niet direct aan de kant omdat we aannemen dat ze toch niet haalbaar zijn? Hoe vaak zeggen we tegen onszelf dat iets onmogelijk is zonder het echt te onderzoeken?

Nieuw-Zeeland was één van de eerste momenten waarop we ontdekten hoe vaak we onszelf beperken zonder dat we het doorhebben. We besloten te gaan.

Wat oorspronkelijk bedoeld was als een afstudeerstage, groeide uit tot één van de meest bijzondere periodes van ons leven.

Nieuw-Zeeland

Tijdens onze tijd daar kochten we een camper en reisden we een jaar door het land. Voor het eerst ervaarden we hoe het is om niet alleen ergens op vakantie te zijn, maar om onderweg te leven. Dat klinkt misschien als een klein verschil, maar voor ons voelde het enorm.

Op vakantie probeer je vaak zoveel mogelijk te zien in zo weinig mogelijk tijd. Je hebt een beperkt aantal dagen, een lijst met plekken die je wilt bezoeken en voor je het weet zit je alweer in het vliegtuig naar huis.

Dit was anders. We hadden tijd. Tijd om ergens langer te blijven als een plek bijzonder voelde. Tijd om een omweg te maken omdat iemand ons een mooie locatie had aangeraden. Tijd om niet voortdurend bezig te zijn met de volgende verplichting.

We werden wakker aan meren, tussen bergen, aan de kust en op plekken waar we anders nooit terecht zouden zijn gekomen. Maar de grootste indruk werd uiteindelijk niet gemaakt door de natuur.

Het was het gevoel van vrijheid. Het besef dat er meerdere manieren zijn om je leven in te richten. Dat je niet altijd het standaardpad hoeft te volgen. Dat er meer mogelijkheden bestaan dan je vaak denkt.

Terug naar Nederland

Toen mijn stage ten einde liep, was het oorspronkelijke plan eigenlijk simpel. Terug naar Nederland. Werk zoeken. Een carrière opbouwen. Een huis kopen. Het leven beginnen zoals we dat altijd voor ons hadden gezien.

Maar ergens voelde dat anders dan voorheen. Er was niets mis met dat plan, en we hadden ook niet ineens besloten dat we permanent in Nieuw-Zeeland wilden blijven.

Wat veranderd was, was onze manier van kijken. We ontdekten dat veel dingen die onmogelijk lijken, vaak vooral onbekend zijn. We hebben ontdekt dat één simpele vraag soms een hele nieuwe wereld kan openen. En terwijl we terugkeerden naar Nederland, namen we die vraag met ons mee.

Wat als het kan?

We realiseerden ons ook iets anders. We waren naar de andere kant van de wereld gevlogen om een prachtig land te ontdekken, terwijl we eigenlijk nog maar weinig van Europa hadden gezien.

Natuurlijk waren we wel eens op vakantie geweest. Maar Europa echt ontdekken zoals we Nieuw-Zeeland hadden ontdekt? Dat hadden we nooit gedaan. En opnieuw kwam dezelfde vraag naar boven.

Wat als het kan?

Wat als we Europa niet ontdekken tijdens vijf weken vakantie per jaar? Wat als we het op dezelfde manier doen als in Nieuw-Zeeland? Rustig. Met een camper. Op ons eigen tempo. Niet van hoogtepunt naar hoogtepunt rennen, maar echt ervaren hoe verschillende plekken voelen.

Wat begon als een idee, groeide langzaam uit tot een plan. En uiteindelijk leefden en reisden we vier jaar lang door Europa met een camper.

Een zoektocht naar vrijheid

Vier jaar waarin we prachtige plekken ontdekten, bijzondere mensen ontmoetten en steeds beter leerden begrijpen wat voor leven eigenlijk bij ons paste. Achteraf gezien waren die jaren veel meer dan een reis.

Ze waren een zoektocht. Een zoektocht naar vrijheid. Een zoektocht naar geluk. Een zoektocht naar wat wij belangrijk vonden. En misschien nog wel het belangrijkste: een zoektocht naar welke keuzes we maakten omdat we ze echt wilden, en welke keuzes we maakten omdat we dachten dat ze van ons verwacht werden.

Als we vandaag terugkijken, zien we dat vrijwel iedere grote stap in ons leven begon met dezelfde vraag. Niet de vraag waarom iets niet kan. Niet de vraag wat er allemaal mis zou kunnen gaan. Maar de vraag wat er mogelijk wordt wanneer je bereid bent het serieus te onderzoeken.

Dat betekent niet dat alles vanzelf goed komt. Dat betekent niet dat je zomaar je dromen moet volgen zonder plan. Integendeel. Wij geloven juist in onderzoek doen, plannen maken en risico's begrijpen.

Maar we geloven ook dat veel mensen zichzelf beperken voordat ze überhaupt hebben onderzocht wat mogelijk is. En precies daarom zijn we met deze blog en podcast begonnen.

We hebben niet alle antwoorden en onze manier van leven is niet beter dan die van iemand anders. We hebben alleen zelf ervaren hoeveel er kan veranderen wanneer je jezelf één simpele vraag durft te stellen.

Een vraag die uiteindelijk begon met een stage aan de andere kant van de wereld. Een vraag die leidde tot een jaar reizen door Nieuw-Zeeland. Een vraag die leidde tot vier jaar leven in een camper door Europa. Een vraag die uiteindelijk zelfs leidde tot ons leven in Frankrijk.

De vraag die ons leven veranderde: wat als het kan?