Waarom we dachten dat succes ons gelukkig zou maken

We leefden met het idee dat geluk ergens in de toekomst op ons wachtte.

Het succesverhaal waar we in geloofden

Dat moment leek steeds net achter de volgende stap te liggen. Eerst de studie afmaken, dan een goede baan vinden, meer verdienen, wat meer zekerheid opbouwen en nog even verder sparen. Alleen schoof de eindstreep telkens op. Zodra een doel bereikt was, kwam er bijna vanzelf een nieuw doel voor in de plaats.

Natuurlijk gaf het halen van zo'n doel een fijn gevoel. Het is mooi om ergens hard voor te werken en het dan ook echt voor elkaar te krijgen.

Maar dat gevoel bleef niet zo lang als we dachten.

Wat eerst bijzonder voelde, werd al snel normaal. En voordat we het doorhadden, waren we alweer bezig met de volgende stap. Achteraf zien we hoe vaak we geluk behandelden als een bestemming. Iets wat aan het einde van een lange route op ons zou liggen wachten. Maar hoe harder we die kant op liepen, hoe meer we begonnen te voelen dat die eindbestemming misschien helemaal niet bestond.

Toen Nieuw-Zeeland iets in ons wakker maakte

Dat besef kwam niet op één groot moment. Het groeide langzaam. Vooral in een periode waarin we iets deden wat eigenlijk helemaal niet in dat standaardplaatje paste.

Voor mijn studie gingen we naar Nieuw-Zeeland. In eerste instantie was dat vooral praktisch bedacht. Nieuw-Zeeland bleek goed te passen: Engels, zomer wanneer het in Nederland winter is, en ook nog een universiteit met een afdeling die aansloot bij mijn studie.

Ik stuurde een mail en binnen korte tijd lag er een kans op tafel die veel groter voelde dan we hadden verwacht.

Ineens gingen we naar de andere kant van de wereld.

Na mijn stage reisden we met een camper door Nieuw-Zeeland. We waren er nu toch, en hoe vaak krijg je nou de kans om zo'n land op deze manier te zien? Dus besloten we de tijd te nemen om rond te reizen. We hadden alleen niet verwacht dat die periode zoveel met ons zou doen.

Voor het eerst waren we langere tijd uit onze normale omgeving. Er waren geen vaste routines, minder verwachtingen van buitenaf en veel minder focus op wat de volgende logische stap in onze carrière moest zijn. Er was vooral ruimte. Ruimte om te kijken, te voelen en eerlijker na te denken over hoe we onze dagen wilden doorbrengen.

De momenten waarop we ons het gelukkigst voelden, hadden bijna niets te maken met succes zoals we dat daarvoor hadden gezien. Het zat niet in geld verdienen, doorgroeien of iets indrukwekkends bereiken. Het zat in wakker worden met uitzicht op bergen. In wandelen door gebieden waar bijna niemand anders was. In buiten zitten terwijl de zon onderging. In gesprekken over hoe we ons leven eigenlijk wilden inrichten.

Daar kwam een vraag naar boven die niet meer helemaal wegging.

Wat als we bezig waren met het bouwen van een succesvol leven dat helemaal niet het leven was dat ons het gelukkigst maakte?

De vraag tijdens mijn masterstage

Een ander moment dat achteraf veel belangrijker bleek dan het toen leek, gebeurde tijdens mijn masterstage. Ik deed daar onderzoek en bracht veel tijd door in het laboratorium. Dat was ook het pad dat logisch voelde. Ik volgde een wetenschappelijke opleiding, stond met één been al in die onderzoekswereld en daardoor leek het bijna vanzelfsprekend dat mijn toekomst ook daar ergens zou liggen.

Dat was niet vreemd. Ik had mijn studie ook niet zomaar gekozen. Ik koos voor wetenschap omdat ik mensen wilde helpen. Ik wilde begrijpen hoe ziektes ontstaan, hoe het lichaam werkt en hoe onderzoek kan bijdragen aan betere behandelingen en een betere gezondheid. Dat idee, dat je met kennis echt iets kunt betekenen voor anderen, vond ik mooi.

Tijdens een lunch vroeg een medestudent waar ik eigenlijk wilde werken als ik klaar was met mijn studie. Het was zo'n vraag waarop een logisch antwoord verwacht werd. Een universiteit. Een onderzoeksinstituut. Misschien een farmaceutisch bedrijf.

Maar zonder er lang over na te denken zei ik iets totaal anders.

Eigenlijk wilde ik gewoon een bed & breakfast in Frankrijk, midden in de natuur.

Er werd gelachen. Niet gemeen, maar omdat het zo onverwacht was. Daarna zei iemand dat het eigenlijk heel leuk klonk. En ook precies als iets voor mij.

Op dat moment leek het een luchtige opmerking. We lachten erom en daarna ging iedereen weer verder met het werk. Maar achteraf denk ik dat dit een van die momenten was waarop je per ongeluk iets hardop zegt wat je diep vanbinnen al weet.

Ik had voor het eerst uitgesproken hoe mijn ideale leven voelde.

Ik had voor het eerst uitgesproken hoe mijn ideale leven voelde.

Het beeld dat in mijn hoofd zat, had weinig te maken met een vaste carrière in het laboratorium of met stap voor stap doorgroeien in de onderzoekswereld. Het ging veel meer over rust, natuur, buiten leven en een plek creëren waar mensen zich prettig voelen.

Goed zijn in iets is niet hetzelfde als er gelukkig van worden

Vanaf dat moment verdween het idee om mijn hele leven in het laboratorium te werken steeds verder naar de achtergrond. Niet omdat er iets mis is met wetenschap. Integendeel. Ik vind wetenschap nog steeds fascinerend en ik ben dankbaar voor alles wat ik tijdens mijn studie heb geleerd. Alleen merkte ik dat het leven dat daarbij hoorde niet het leven was waar ik gelukkig van werd.

Daarna zocht ik het nog even in een andere logische richting. Programmeren, data-analyse en computer science vond ik interessant, en het voelde alsof ik dan tenminste nog iets met mijn diploma's deed. Maar ook daar liep ik tegen hetzelfde aan: het klopte op papier, alleen niet helemaal voor mij.

Langzaam begon ik te begrijpen dat ergens goed in zijn niet automatisch betekent dat je er ook gelukkig van wordt. Je kunt ergens talent voor hebben, er succesvol in zijn en er toch achter komen dat het leven eromheen niet echt bij je past.

De kern bleef hetzelfde

Wat ik pas later besefte, is dat ik mijn studie eigenlijk niet helemaal achter me heb gelaten. De reden waarom ik ooit voor die studie koos, is namelijk nooit verdwenen.

Ik wilde mensen helpen.

Dat wilde ik toen, en dat wil ik nog steeds. Alleen is de manier waarop veranderd.

Tijdens mijn studie dacht ik dat ik mensen zou helpen door ziektes te onderzoeken en kennis te ontwikkelen. Nu willen we mensen helpen door ze aan het denken te zetten over geluk, keuzes, gezondheid en het leven dat ze werkelijk willen leiden. Want wat heb je aan een gezond lichaam als je jarenlang leeft op een manier die je vanbinnen ongelukkig maakt?

Mentale en fysieke gezondheid staan niet los van elkaar. Stress, rust, zingeving, beweging, sociale contacten en je leefomgeving hebben allemaal invloed op hoe je je voelt. Misschien helpen we mensen nu op een heel andere manier dan ik ooit had verwacht. Maar de kern is hetzelfde gebleven.

We willen nog steeds bijdragen aan een beter leven voor anderen. Alleen op een manier die ook bij ons past.

We wilden zekerheid, maar niet ten koste van alles

Toen we uiteindelijk terugkwamen in Europa, zouden we volgens het oorspronkelijke plan gewoon het echte leven gaan beginnen. Werken, sparen, carrière maken en stap voor stap bouwen aan een verstandig leven.

Maar er was iets veranderd.

Nieuw-Zeeland had ons niet alleen mooie herinneringen gegeven. Het had ons laten voelen dat er meerdere manieren zijn om naar een gelukkig leven te kijken. We begonnen steeds vaker na te denken over hoe we onze dagen eigenlijk wilden doorbrengen. We dachten minder na over wat goed klinkt op papier of wat anderen verstandig zouden vinden. Steeds vaker kwamen we terug bij de vraag wat ons leven echt fijner zou maken.

Voor ons zat geluk niet in een groter kantoor, een hogere functie of meer status. Het zat in rust, natuur, vrijheid, ruimte en tijd. Tijd om buiten te zijn. Tijd om samen dingen te doen. Tijd om te leven, in plaats van steeds alleen maar bezig te zijn met voorbereiden op later.

Dat betekende niet dat geld ineens onbelangrijk werd. Natuurlijk niet. Rekeningen moeten betaald worden en een stabiele basis geeft rust. We wilden nog steeds verstandige keuzes maken. Alleen wilden we niet meer doen alsof zekerheid hetzelfde was als geluk.

Geld werd voor ons steeds minder een bewijs dat je leven gelukt is, en steeds meer een hulpmiddel. Iets waarmee je keuzes kunt maken, ruimte kunt creëren en een leven kunt bouwen dat beter bij je past.

Daar zat voor ons ook de echte verandering. We wilden niet roekeloos alles omgooien en maar zien waar het schip zou stranden. Maar we wilden ook niet blijven wachten op een vaag moment in de toekomst waarop alles perfect, veilig en logisch genoeg zou voelen.

Want dat moment komt misschien nooit.

Er zijn altijd redenen om nog even te wachten. Eerst meer sparen. Eerst meer zekerheid. Eerst een beter plan. Eerst een rustiger moment. En voor je het weet ben je tien jaar verder en heb je vooral geleerd om je droom steeds beter uit te stellen.

Dat wilden wij niet meer.

Dus begonnen we een andere vraag te stellen. Niet alleen wat verstandig was op papier, maar ook wat ons leven daadwerkelijk beter zou maken.

Waar we nu staan

En dus zitten we hier nu. Met diploma's, plannen, twijfels en dromen. Niet in het leven dat ooit het meest logisch leek, maar op een stuk grond in Frankrijk, tussen de fruitbomen en de moestuin, terwijl we bouwen aan een leven dat veel beter bij ons past.

We schrijven over geluk, gezondheid, dromen en de keuzes die daarbij horen, omdat we geloven dat iedereen mag onderzoeken welk leven echt bij hem of haar past. Voor ons kwam dat uit bij Frankrijk, natuur, fruitbomen en meer rust, maar voor iemand anders kan geluk er totaal anders uitzien.

Voor de één is het een groot bedrijf. Voor de ander een wereldreis. Voor iemand anders een gezin, een creatief project, een appartement in de stad, een huis in Spanje, een boerderij in Frankrijk of gewoon meer tijd voor de mensen van wie je houdt.

Geen van die dromen is beter dan de andere.

Het gaat erom dat het jouw droom is. Dat je niet jarenlang een leven blijft najagen waarvan je eigenlijk vooral hebt geleerd dat het verstandig klinkt, terwijl je diep vanbinnen iets anders voelt.

Wij ontdekten dat succes ons niet automatisch gelukkig maakte. Sterker nog, het najagen van een beeld van succes dat niet echt bij ons paste, bracht ons juist verder weg van wat we wilden.

Geluk bleek niet aan het einde van de route te liggen. Het zat veel meer in de manier waarop we die route kozen.

De vraag die we willen meegeven

De volgende keer dat je merkt dat je ergens hard naartoe werkt, omdat het verstandig klinkt of omdat het nu eenmaal de logische volgende stap lijkt, sta dan eens stil bij de vraag waarom je het eigenlijk doet.

Bedenk of je bezig bent met een leven dat echt bij je past, of vooral met een idee van succes dat je onderweg hebt meegekregen.

Misschien is dat ook wel de kern van Levensidee. Niet dat wij precies weten hoe jouw gelukkigste leven eruitziet, maar dat het de moeite waard is om daar eerlijk over na te denken.

Want soms begint verandering niet met een groot plan, maar met één simpel idee:

wat als het leven dat je nastreeft helemaal niet het leven is dat jou het gelukkigst maakt?